Luciano

335 km. 49 rondjes. 3 nachten. Geen finishlijn. Luciano liep zich het WK-ticket bijeen in een van de zwaarste ultraformats ter wereld: de Backyard Ultra. In het pikkedonker van de derde nacht was de grens bereikt — maar het doel was binnen.

→ Lees het volledige verhaal

De 2e keer Dutch Backyard Ultra, dit keer in Zeewolde met dit jaar 30 rondjes, iets meer dan 200 kilometer en een plekje in de top 10. Helaas geldt: the last man standing, dus ook in de top 10 ben je een DNF (dit not finish) en geen plekje in het Nederlandse Backyard team, een droom die misschien in 2026, tijdens een 3e poging, uit gaat komen.

Met kippenvel aan de start wanneer je daar met 2300 anderen klaarstaat voor het avontuur waar ik jaren naar toe hebt gewerkt. De hoeveelheid mensen langs de route is echt insane.

Kort na de start begint het al wel te regenen en dit houdt de hele nacht aan. Op de hoge stukken gaat het over in sneeuw en de temperatuur daalt naar -6°C. Het avontuur was begonnen. Bij het afdalen was de route een glijbaan van blubber geworden. Tot enkels diep proberend zonder te vallen naar beneden te rennen. Helaas niet gelukt, geen harde valpartijen alleen kon ik nu wel een regenbui gebruiken om de kilo’s blubber van me af te spoelen. Bij de aid station was te zien dat ik niet de enige was, iedereen zat onder de modder.

Mijn benen voelden goed, alleen mijn eetlust was wel een probleem. Ik kreeg alleen watermeloen en bouillon weg. En af en toe geforceerd een gelletje. Hierdoor kreeg ik een klein dipje, mijn snelheid nam af maar met de zon opkomst op de prachtige Mont Blanc maakte alles goed. Ik ben zelfs even in het gras gaan liggen om te genieten.

Iemand vertelde me dat de afdaling bij Courmayeur de steilste was van de UTMB. Dus beeldde ik mij een skyrace in. Een technische afdaling maar met mijn support al bijna in zicht vond ik de energie om even gas te geven.
In Courmayeur heb ik droge kleding aan gedaan, een poging gedaan om wat pasta met pesto naar binnen te krijgen en mij klaargestoomd voor de tweede helft.

De dag vloog voorbij en ik moest mij klaarmaken voor de tweede nacht. In het donker kwam ik een vrouw tegen die wat in paniek was door de hallucinaties van het slaaptekort. Iemand hield haar hand vast bij het afdalen. Hopelijk heeft ze zich kunnen herpakken met een powernap.
Nog 50 km te gaan, het voelde alsof ik er al bijna was. Maar ik wist ook dat ik nog steile klimmetjes had van bijna 1000 hoogtemeters. Dit stuk voelde dan ook een eeuwigheid. Op een gegeven moment was het alsof ik aan het dromen was terwijl ik iemand voor mij volgde. Mijn gedachte was als wartaal en moest mijzelf blijven herinneren wat ik aan het doen was. Zolang de persoon voor mij de juiste route liep, moest het goed komen 😅 en dan hopen dat hij geen hallucinatie is.

Ik besloot geen powernap te doen. Met de zon opkomst kwam mijn goede mood ook weer terug. En ik had zelfs weer zin in wat eten. Nog wat laatste snacks en vol gas de laatste berg op. Insane hoe de topatleten al vele uren eerder waren gefinisht. Bij de laatste afdaling van 7 km ging ik nog even kijken wat er in de tank zat. Daar nog een handjevol mensen kunnen inhalen en met een eindsprint en een big smile over de finish line terug in Chamonix.