Vrijdagavond, net na zonsondergang, startte mijn derde deelname aan de Dutch Backyard Ultra met 202 lopers aan de start. Mijn doel? Een plekje bemachtigen in het Nederlands team voor het Big Backyard Ultra World Team Championship in oktober van dit jaar.
De eerste rondjes
De eerste rondjes voelden erg druk aan, voornamelijk op de singletracks. Ik keek ernaar uit dat we de 100 kilometer voorbij zouden zijn, wetende dat veel mensen dat als doel hadden gesteld en er dan uit zouden stappen. Zaterdag overdag was het heerlijk loopweer; het zonnetje scheen en ik zat er nog lekker in. Mijn rondjes waren vrij constant, tussen de 43 en 49 minuten. Dat gaf genoeg tijd om te eten en te drinken. Wel was het één keer even stressen bij de wc voor ‘nummer twee’ omdat er een flinke rij stond, maar gelukkig was ik net op tijd klaar voor de fluitjes.
22 man down, 24 uur verder
De tweede nacht was aangebroken en deze was weer erg koud. Op de tafels kwam een wit laagje te liggen en de regendruppels op de tent waren bevroren. Er waren nog zo’n twintig lopers over. Maar liefst 22 man waren na 24 uur uit de race gestapt, wat natuurlijk een heel mooi resultaat is, maar het was niet mijn doel. Ik moest nog even bikkelen en hopen dat de nacht snel voorbij zou gaan.
De magische 40 rondjes
Zondagochtend voelde mijn lichaam nog relatief goed: weinig pijn en het tempo was nog helemaal prima. Het daglicht gaf mij genoeg energie om nog even door te strijden. Na 40 rondjes stopte ook Mark Hessels en zaten alleen Gerben Oevermans en ik nog in de race. Met 40 rondjes was mijn doel ruimschoots behaald; hiermee haal je een plekje in het Nederlands team. Mijn race kon niet meer stuk. Ik zag zelfs een kans om met de winst naar huis te gaan, maar ik wist ook dat Gerben wat rustiger startte, maar nog steeds ruim binnen de tijd binnenkwam.
Het hele weekend stonden er elk uur mensen langs de route om de lopers aan te moedigen. Zelfs toen alleen Gerben en ik nog over waren, stonden er toeschouwers met bordjes langs de kant waar onze namen op stonden. Dit gaf mij de energie om nog even door te zetten. De 48 uur kwam langzaam in bereik, wat mijn langste ’trailrun’ ooit zou betekenen na de The Legends Trail in maart 2025. Ondertussen leek Gerben alleen maar beter te gaan lopen. Ik hoopte nog even dat hij na 48 uur de handdoek in de ring zou gooien, maar toen ik tijdens een rondje met hem aan de praat raakte, was het al snel duidelijk dat we allebei graag wilden winnen.
De batterij leeg
Ronde 49 ging moeizaam. Ik kon mezelf niet meer motiveren om tempo te maken en het slaaptekort begon zijn tol te eisen. De derde nacht was ondertussen aangebroken. Ronde 50: de batterij was leeg. Letterlijk en figuurlijk. Mijn horloge stopte ermee, ik vergat mijn handschoen en mijn tempo werd steeds langzamer. Na drie kilometer wist ik dat ik het zo niet ging redden, maar mijn lichaam wilde niet sneller. Ongeveer 1,7 kilometer voor de finish stond Evelyn en wist ik dat het voorbij was. Ik keerde terug en zag Gerben klaarstaan voor de volgende ronde, waar hem het nieuws werd verteld dat hij had gewonnen.
Tijdens deze race heb ik ontzettend veel geleerd over hoe je zo’n race kunt volhouden en ik ben supertrots op mijn plekje in het Nederlands team. Ik heb veel mooie mensen leren kennen en kijk er nu al naar uit om in oktober samen te strijden. Wie weet hoe ver we dan als team kunnen komen.
Handige Backyard Ultra producten
