Terwijl ik met een collega’s op persreis was in Muğla, de Turkse regio waar je hier over kan lezen op deze site, kwam de kans om te duiken voorbij. M’n eerste reactie? “No way!” Ik ben namelijk best wel panisch voor vissen. Gekleurd, ongekleurd, maakt niet uit. Die glibberige beesten met hun structuur, die ogen, nee bedankt. Maar ja, we waren er nu toch, en het team bleef aandringen, net als mijn laatste kans in Egypte (waar ik het bij snorkelen hield). “Je moet het doen,” zeiden ze. “Het is écht een andere wereld onder water.” En om me gerust te stellen, voegde de kapitein eraan toe: “Er zijn hier bijna geen vissen hoor!” Haha, niet wetende dat ik eigenlijk gewoon van het idee van de oneindige oceaan in paniek raak.
Okay, ik ga het proberen
Tijdens de uitleg keek de kapitein me trouwens constant aan, alsof hij dacht: “Die gaat zeker mee!” Volgens mij had hij totaal niet gehoord dat ik eigenlijk helemaal niet wilde gaan. Maar op een gegeven moment dacht ik: “Ach, waarom ook niet?” En in een split second zei ik dat ik wel ging, met de gedachte “ik kan er altijd weer uit?”. Iedereen blij! En mijn reisgenoten waren zelfs een beetje trots, daar ben ik dan ook wel gevoelig voor.
That’s not good
Daar ging ik dan, duikpak aan. Het moment ging zo snel dat ik voor ik het wist met Batman (zo noemde ik de instructeur maar even, gezien zijn duikpak in de vorm van Batman) in het water lag. Hij vroeg me om te klaren met mijn neus, wat niet lukte. En toen zei hij doodleuk: “That’s not good.” Ik wist even niet wat ik daar nou mee aan moest, maar achteraf kon ik er hard om lachen.
Batman leek niet van plan te zijn me terug te brengen, dus ach, mondstuk op en onder water proberen te ademen. Het ging goed! Nadat hij een paar keer vroeg of alles in orde was, doken we dieper het water in. Het voelde soms een beetje raar om als 41-jarige les te krijgen van een 22-jarige. Ik bleef vooral om me heen kijken, waar zijn de vissen, haha? Toen ik eenmaal doorhad dat die er inderdaad niet waren (of ver genoeg om ze op te merken), voelde ik me een stuk rustiger. Het slikken ging ook erg goed en ik leek geen last te hebben van mijn oren. Ook ben je net als met golfsurfen met totaal andere dingen bezig dan vissen. Iets met overleven.
Ook ben je net als met golfsurfen met totaal andere dingen bezig dan vissen. Iets met overleven.
Paniek en duizelig
Eenmaal beneden, toen we op onze knieën bleven staan voor foto’s, begon ik wat duizelig te worden. Mijn benen trilden ook; ik wist niet of het door de spanning kwam of misschien door de kou. En ik raakte heel even in paniek omdat ik steeds iets tegen mijn kuiten voelde, en later tegen mijn bovenbeen. Bleek een loshangend stuk van mijn duikpak of duikfles te zijn. Oeps! Op een gegeven moment vergat ik zelfs dat je door je mond moet uitademen, en liep mijn duikbril wat vol met water. Ach ja. De duizeligheid bleek later te komen doordat je bij veel inademing via zo’n fles veel zuurstof binnenkrijgt.
Al met al was het erg tof, en ik begrijp absoluut de ‘magie’ van de onderwaterwereld. Of ik het nog een keer zou doen? Maybe… ik verras mezelf elke keer weer namelijk!
Wil je meer weten over de avonturen in Muğla? Lees dan verder op: Activiteiten Muğla Turkije
